το σκάφος Enterprise ταξίδευε με “Warp”. Η ταχύτητα δεν ήταν σταθερή — άλλαζε ανάλογα. Οι πιο γνωστές ταχύτητες ήταν περίπου αυτές:
|
Warp |
Πολλαπλάσιο της ταχύτητας του φωτός |
|
Warp 1 |
1× c (ταχύτητα φωτός) |
|
Warp 2 |
~10× c |
|
Warp 3 |
~39× c |
|
Warp 5 |
~214× c |
|
Warp 6 |
~392× c |
|
Warp 7 |
~656× c |
|
Warp 8 |
~1.024× c |
|
Warp 9 |
~1.516× c |
|
Warp 9.6 |
~1.900× c |
|
Warp 9.9 |
χρησιμοποιούσε διαφορετικό σύστημα, όπου περίπου:
το USS Enterprise, χρησιμοποιούσε τις περίφημες “warp engines” — μηχανές που επέτρεπαν ταξίδια γρηγορότερα από το φως. · Η μηχανή δεν “έσπρωχνε” το πλοίο κανονικά. · Αντί γι’ αυτό, παραμόρφωνε τον χώρο γύρω από το πλοίο (“warp field”). · Το πλοίο βρισκόταν μέσα σε μια “φυσαλίδα” υποχώρου (subspace bubble) και έτσι ταξίδευε αποτελεσματικά πιο γρήγορα από το φως χωρίς να παραβιάζει πλήρως τη σχετικότητα. Το Enterprise χρησιμοποιούσε αντίδραση ύλης–αντιύλης:
Όταν έρχονται σε επαφή, εξαϋλώνονται και παράγουν τεράστια ποσά ενέργειας σύμφωνα με: E=mc2E = mc^2E=mc2 Αυτή η ενέργεια μετατρεπόταν σε “warp plasma” και διοχετευόταν στις nacelles (τις δύο μεγάλες κυλινδρικές μηχανές δεξιά και αριστερά του πλοίου). έκαναν οι nacelles Οι nacelles περιείχαν “warp coils”, ειδικά πηνία που δημιουργούσαν το warp field γύρω από το πλοίο. Το field:
Η ιδέα θυμίζει έντονα το πραγματικό θεωρητικό μοντέλο “Alcubierre warp drive” στη φυσική: ds2=−c2dt2+(dx−vsf(rs)dt)2+dy2+dz2ds^2 = -c^2dt^2 + (dx - v_s f(r_s)dt)^2 + dy^2 + dz^2ds2=−c2dt2+(dx−vsf(rs)dt)2+dy2+dz2 Αυτό είναι το μαθηματικό μοντέλο της “warp bubble” στη γενική σχετικότητα. Γιατί οι μηχανές ήταν χωριστές από το σκάφος Στο εντεπραιζ λένε ότι οι δύο nacelles έπρεπε να έχουν “καθαρή οπτική επαφή” μεταξύ τους ώστε το warp field να είναι σταθερό. Γι’ αυτό στα περισσότερα Enterprise οι μηχανές είναι πάνω σε μακριούς πυλώνες. Warp speed Οι ταχύτητες μετριούνταν σε “Warp factors”:
Η κλίμακα δεν ήταν γραμμική. Όσο ανέβαινε το warp factor, η απαιτούμενη ενέργεια αυξανόταν εκθετικά. οι μηχανές warp χρησιμοποιούσαν τους περίφημους “κρυστάλλους λιθίου” (dilithium crystals), αλλά όχι σαν καύσιμο όπως η βενζίνη. Οι κρύσταλλοι διλιθίου λειτουργούσαν περισσότερο σαν:
Το πραγματικό “καύσιμο” ήταν:
Όταν ενώνονταν, γινόταν annihilation: E=mc2E = mc^2E=mc2 και παραγόταν τεράστια ενέργεια. το διλίθιο
είχε μια μοναδική ιδιότητα: Οι κρύσταλλοι:
Χωρίς διλίθιο:
η ιδέα βασίζεται σε αληθινά concepts:
· αντιδραστήρας ύλης–αντιύλης, · με κρυστάλλους διλιθίου ως “ρυθμιστικό μέσο”, · που έστελνε ενέργεια στις warp coils. Δυλιθιο ονομαζετε ο κρυσταλο που μπορεί -· αντέχει τεράστιες ενέργειες, · ελέγχει αντιύλη, · και σταθεροποιεί τον warp core. αληθινοί κρύσταλλοι που περιέχουν λίθιο:
Αυτά είναι βασικά μεταλλεύματα λιθίου που χρησιμοποιούμε για:
το πρώτο ταξίδι δίνης-στις 5 Απριλίου 2063.
|
το USS Enterprise (NCC-1701), είχε διάφορα οπλικά συστήματα ανάλογα με τη σειρά και την εποχή. Τα βασικά ήταν:
-
Phasers (Φέιζερς)
Ενεργειακά όπλα πολλαπλών χρήσεων. Μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν:- για άμυνα και επίθεση,
- για διάτρηση υλικών,
- ακόμα και για “stun” σε χαμηλή ισχύ.
-
Photon Torpedoes (Φωτονικές τορπίλες)
Κατευθυνόμενα εκρηκτικά όπλα μεγάλης ισχύος με ύλη/αντιύλη. Ήταν το βασικό «βαρύ» όπλο του Enterprise. -
Deflector Shields (Ασπίδες εκτροπής)
Δεν είναι όπλο αλλά αμυντικό σύστημα. Προστάτευε το σκάφος από επιθέσεις, συντρίμμια και ακτινοβολία. -
Tractor Beam
Ακτίνα συγκράτησης για ακινητοποίηση ή ρυμούλκηση άλλων σκαφών. -
το πλήρωμα του USS Enterprise (NCC-1701) είχε διάφορους τρόπους παραγωγής και κατανάλωσης τροφής:
-
Food Replicators (Αναπαραγωγείς τροφής)
Η πιο γνωστή τεχνολογία. Το μηχάνημα «δημιουργούσε» φαγητό και ποτό από ενέργεια και αποθηκευμένα μοριακά πρότυπα.
Παράδειγμα: καφές, σούπα, μπριζόλα ή εξωγήινες συνταγές σε δευτερόλεπτα. -
Synthesized Food
Συνθετική τροφή υψηλής θρεπτικής αξίας, ειδικά σε παλαιότερες σειρές. -
Hydroponics / Arboretum
Σε ορισμένα Enterprise υπήρχαν χώροι καλλιέργειας φυτών και βοτάνων. -
Κανονική μαγειρική
Παρότι υπήρχαν replicators, αρκετοί χαρακτήρες μαγείρευαν κανονικά για γεύση ή παράδοση.
Ο Benjamin Sisko π.χ. λάτρευε τη μαγειρική. -
Η βασική ιδέα είναι:
- αποθήκευση πρώτων υλών σε κάψουλες,
- ακριβής δοσομέτρηση,
- 3D food printing,
- θέρμανση/ψύξη,
- αυτόματος έλεγχος με υπολογιστή.
